بیماری آگالاکسی از بیماری های شایع و واگیر در دام های سبک است که در صورت عدم پیشگیری و درمان به موقع میتواند منجر به حذف تعداد زیادی از دامهای گله شود. این بیماری غده های پستانی گوسفند و بز را به شدت درگیر کرده و آنها را غیر قابل استفاده مینماید. به طور کلی این بیماری تلفاتی در حدود ۱۰ تا ۳۰ درصد دارد اما به دلیل بی استفاده شدن غده های پستانی دامهای بیمار، در نهایت دامدار مجبور به حذف تعداد زیادی از دام های گله خواهد شد. سقط جنین در میش ها و بزهای آبستن یکی از مهمترین عوارض این بیماری خطرناک است.

عامل بیماری آگالاکسی

این بیماری در اثر انتقال میکروبی به نام مایکوپلاسما در دامها بروز میکند. این میکروب معمولا از راه دستگاه گوارش یا نوک پستان به بدن دام وارد شده و معمولا به صورت مستقیم از دامی به دامهای دیگر گله انتقال می یابد. دوشیدن شیر دام های بیمار نیز میتواند موجب انتقال این میکروب به پستان دام های دیگر شود. این بیماری میتواند گوسفندان و بزها را فارغ از سن و جنسیت درگیر کند.

انتقال بیماری آگالاکسی در گوسفند و بز

میکروب این بیماری در تمام ترشحات دام بیمار وجود دارد و میتواند به دام های دیگر منتقل شود. برای مثال این میکروب در شیر و ترشحات چشم و مفاصل گوسفند و بز بیمار وجود داشته و در صورت درمان کامل نیز تا چند ماه همراه با ترشحات از بدن دام خارج شده و میتواند به بدن دام های سالم منتقل شده و آنها را بیمار کند. دوره این بیماری ممکن است یک تا چند ماه طول بکشد.

نشانه های بیماری آگالاکسی

این میکروب پس از ورورد به بدن دام دوره کمون تقریبا کوتاهی داشته (بین یک یا دو هفته) و خیلی زود علائم آن آشکار می شود. این میکروب از طریق جریان خون وارد اندام های مختلف بدن مانند پستان، چشم و مفاصل شده و به تدریج علائم آن آشکار می شود. از مهمترین علائم این بیماری میتوان به تب شدید، بی اشتهایی و بی قراری، کاهش و قطع ترشح شیر و خروج ترشحات چرکی پستان اشاره کرد. بر اثر پیشرفت این بیماری غدد پستان فیبروز شده و دیگر هیچ ماده ای از آنها خارج نمی شود. پس از این دوره علائم تازه ای بروز میکند که شامل تورم چشم همراه با خروج ترشحات مخاطی، ترس از نور، بروز مشکلت شدید حرکتی مانند لنگش، تورم مفاصل به صورت خفیف یا شدید میباشند.

شناسایی بیماری آگالاکسی

برای شناسایی این بیماری دو نوع آزمایش صورت میگیرد. آزمایش اول شامل جداسازی باکتری عامل بیماری از خون و بافت پستان دام های گله و انجام آزمایش ثبوت عناصر مکمل است که تنها پس از بروز علائم بیماری قابل تشخیص است. آزمایش (به نام الایزا) نیز آزمایش تشخیصی دیگر برای این بیماری است که برای شناسایی دام های ناقل میکروب آگالاکسی انجام میگیرد.

روش های پیشگیری از شیوع بیماری آلگلاکسی در گوسفند و بز

پیشگیری و کنترل بیماری

واکسیناسیون به موقع  دامها بهترین و موثرترین روش برای پیشگیری از بروز و شیوع این بیماری در گله است. واکسن این بیماری در واقع همان باکتری کشته شده این بیماری است که همراه با ماده کمکی ساپونین مخلوط شده است. از آنجایی که دام ها در هر سنی مخصوصا در سن پایین در معرض ابتلا به این بیماری هستند بهتر است واکسیسناسیون آنها در سنین جوانی (بعد از ده هفتگی) انجام شود. ۳ ماهگی بهترین زمان برای انجام این واکسیناسیون است.

واکسیناسیون بیماری آگلاکسی

این واکسن در طی دو نوبت و به فاصله زمانی یک هفته باید به دام تزریق شود. در هر مرتبه باید یک میلی متر واکسن را به صورت زیرجلدی به دام تزریق کرد. این واکسیناسیون سالیانه دو مرتبه برای گله انجام می شود و پس از هر مرتبه دام تا ۶ ماه نسبت به این بیماری ایمن است. واکسیناسیون میش های آبستن باید دو ماه پیش از زایش انجام شود.

درمان بیماری آگالاکسی در گوسفند و بز

در صورت ابتلای دام به این بیماری باید هر چه زودتر برای درمان با دامپرشک مشورت کرد. معمولا دامپزشکان برای درمان این بیماری تایلوزین یا اریترومایسین تجویز میکنند که اغلب منجر به درمان می شود. دادن اکسی تتراسایکلین به دام بیمار میتواند در تسریع درمان بسیار موثر باشد و به تدریج باکتری را از شیر بیمار حذف میکند. دام هایی که کاملا درمان می شوند تا آخر عمر در برابر این بیماری ایمن هستند.


فرشاد ذوقی

کار من دامداری است گهگاهی هم مطلبی درباره گوسفندان مینویسم

0 دیدگاه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *